WEBLOG

Blog Emilie Bots: Van slagboom tot slagboom

 |  09-02-2017

Blog Emilie Bots: Van slagboom tot slagboom
Voorzichtig schuifelt ze langs de auto’s. De rollator voor zich uit duwend in alle vroegte op weg naar het ziekenhuis. Eerst via de stoep maar dat blijkt te smal door alle auto’s die lukraak geparkeerd staan op de stoep.

Moeizaam duwt de oude vrouw de rollator de andere kant op en vervolgt haar weg richting de entree. Nu linksom, via de weg. Een taxi claxonneert als hij er langs wil. Ik volg de vrouw terwijl ze langzaam de hoofdentree nadert. Via de weg blijkt ook geen veilige route door al het aankomende verkeer dus besluit ze het toch weer via de stoep te proberen. Al slalommend weet ze uiteindelijk haar doel te bereiken: de hoofdentree. Victorie!

Of nee, toch niet. Eenmaal binnen begint deel twee van haar onderneming. Uitzoeken waar ze moet zijn en haar weg  vinden in het grote ziekenhuis. Op het moment dat ze bij de receptie vraagt waar ze moet zijn, kondigt zich een aangename verrassing aan. De receptiemedewerker belt haar collega en mevrouw wordt binnen enkele minuten opgehaald door een medewerker op een elektrische golfkar. De rollator wordt achterin geladen en ze kan plaatsnemen om zich naar de polikliniek te laten brengen. Als een ware vorstin wuift ze naar de dame achter de balie.

Het verschil in beleving tussen binnen en buiten is bij dit ziekenhuis enorm. Niet alleen deze mevrouw heeft dat ervaren maar zelf voel ik me ook verre van welkom als ik naar het ziekenhuis loop. Fout geparkeerde auto’s en fietsen die de stoep versperren, veel rondslingerend afval en om de draaideur van het ziekenhuis te bereiken mag ik eerst door een wolk sigarettenrook heen. Eenmaal binnen voelt het ziekenhuis heel anders aan. Sfeervol en prettig. Ik word uiterst vriendelijk gedag gezegd door de dame achter de receptie en zodra ik zoekend rondkijk staat een gastvrouw naast me om te vragen of ik hulp kan gebruiken.

Waarom dit verschil? Waarom heeft dit ziekenhuis binnen veel aandacht voor een gastvrije ontvangst maar buiten helemaal niet? Deze vraag stelde ik in het ziekenhuis en daarop krijg ik een heel eerlijk antwoord. Omdat ze daar helemaal niet mee bezig zijn. De nadruk ligt op de beleving ín het ziekenhuis. Die buitenkant, dat komt misschien nog wel een keer. Maar de beleving van een ziekenhuis reikt niet van draaideur tot draaideur. Dus hiermee doet het ziekenhuis zichzelf en haar patiënten tekort.

Als goed voornemen voor het nieuwe jaar zou ik hen, en al die andere instellingen die druk bezig zijn met gastenbeleving, dan ook willen aanraden om te gaan voor een gastvrije ontvangst van slagboom tot slagboom. Niet de blik alleen op binnen richten maar juist ook het buitenterrein meenemen.

Reageer op dit bericht:

Vakmedianet gebruikt cookies om bepaalde voorkeuren te onthouden en advertenties af te stemmen op je interesses. Meer informatie over het gebruik van cookies.